فقیرترین نقاط کشور

فقیرترین نقاط کشور

صحبت از فقیرترین نقاط کشور کار آسانی نیست. مهم‌ترین مشکل این است که آمار و اطلاعات دقیقی در این زمینه وجود ندارد. آمارهای موجود بر اساس سنجش معیارهای خاصی به دست آمده که هریک نتایج متفاوتی به همراه دارد. در نتیجه فهرست فقیرترین نقاط کشور در مراجع مختلف با معیارهای متفاوت یکسان نیست. به عنوان مثال اگر برای تعیین فقیرترین نقاط کشور آمار بیکاران و افرادی که زیر خط فقر هستند سنجیده شود شهر تهران به دلیل تعداد بالای مهاجران و حاشیه‌نشینان در فهرست شهرهای فقیر ایران قرار می‌گیرد. البته اساساً اگر هدف از تعیین این فهرست، محرومیت‌زدایی و سامان امور باشد چه اهمّیتی دارد که منطقه مربوطه از لحاظ فقر و محرومیت در کدام رتبه قرار دارد؟ محرومیت‌زدایی ضرورتی است که به هر میزان و از هر کجا آغاز شود قابل تقدیر است. لذا ما در این مطلب چند منطقه بسیار محروم که گمان می‌رود در صدر فهرست فقیرترین نقاط کشور قرار می‌گیرند را به شما معرفی می‌کنیم.

مطالب دیگر را در بلاگ ما بخوانید

روستای چادران در حاشیه چابهار

باورش کمی سخت است ولی تنها در ۳ کیلومتری ساحل زیبای کنارک روستایی وجود دارد که هنوز هیچ بهره‌ای از برنامه‌های محرومیت‌زدایی کشور نداشته است. مردم روستای چادران نه تنها از برق و گاز و آب آشامیدنی که از خانه‌ای امن و سالم نیز بی‌نصیب مانده‌اند. خانه‌های چوبی و سنگی با درهایی پارچه‌ای که نشانی از امنیت و آرامش در آنها دیده نمی‌شود. این روستا به دلیل موقعیت جغرافیایی خود دارای آب و هوای بسیار گرم و مرطوب است. در نتیجه برق و تهویه هوا در این منطقه یک ضرورت است. ولی برق محدودی که از اسکله دریایی پایگاه شکاری به روستا می‌رسد حتّی کفاف یک پنکه برای مسجد روستا را نمی‌دهد. شدّت گرمای هوا به قدری است که کودکان این منطقه ترجیح می‌دهند بدون لباس در هوای آزاد گردش کنند.

کلیک کنید  اهم فعالیت‌های خیریه

نکته قابل تأمل این است که بندر چابهار از موقعیت بسیار مناسبی برای رشد و توسعه برخوردار است. با این وجود این منطقه بالاترین میزان حاشیه‌نشینی نسبت به جمعیت را در کل کشور دارد و فقیرترین نقاط کشور در این منطقه قرار دارند. اگر طرح‌های محرومیت‌زدایی و توانمندسازی با توجه به ظرفیت‌های بومی منطقه صورت گیرد شاهد وجود چنین مناطقی در کشور نخواهیم بود.

فقیرترین نقاط کشور

روستای کوش‌کلجک در عنبرآباد کرمان

اگر از پیج و خم جاده‌های عنبرآباد کرمان عبور کنیم به روستای محروم کوش‌کلجک می‌رسیم. جایی که مأمن مردم، کپرهایی است که برای محافظت در برابر باران با پلاستیک پوشانده شده‌‌اند. مهم‌ترین معضل این روستا عدم وجود جاده مناسب برای دسترسی به این منطقه است. اساساً جاده‌های این منطقه چنان وضعیت وخیمی دارند که عملاً کسی به این مردم دسترسی ندارد. به طریق اولی مسئولین نیز سفرهای سهل و آسانی مثل سفر به مراکز دهستان را انتخاب می‌کنند. به همین خاطر بعید نیست که مسئولان حتّی نام این روستا را نیز نشنیده باشند. از عنبرآباد تا این روستا ۱۱۰ کیلومتر فاصله است که ۱۳ کیلومتر آن راه صعب‌العبور کوهستانی است و در این مسیر باید از چهار رودخانه عبور کرد که هیچ‌کدام پل ارتباطی ندارند. به همین دلیل مردم روستا خاطرات دردناکی از زنان باردار و افراد بیماری دارند که هرگز به مراکز درمانی نرسیدند. در چنین وضعیتی در فصل سرما تانکرها باید به سختی به مردم روستا نفت برسانند.

وضعیت بهداشت مردم نیز قابل وصف نیست. بدیهی است که زندگی در کپر و عدم وجود حمام، خانه بهداشت و . . . چه شرایطی ایجاد می‌کند. از همه مهم‌تر این که باغهای روستا نیز از بین رفته و مردم هزینه بازسازی دوباره آنها را ندارند. در نتیجه تنها منبع درآمد مردم این روستا یارانه‌ای است که دولت پرداخت می‌کند. به نظر می‌رسد برخورداری از حداقل امکانات بهداشتی و رفاهی حق این مردم از برنامه‌های محرومیت‌زدایی در کشور باشد.

فقیرترین نقاط کشور

روستای رفن در میانکوه چهارمحال و بختیاری

از عجایب وضعیت کشور ما این است که منطقه‌ای با منابع غنی مانند میانکوه نیز در زمره فقیرترین نقاط کشور قرار دارد. برخورداری از منابع طبیعی نظیر خاک حاصلخیز، آب، کوه و جنگل زمینه مناسبی برای تبدیل میانکوه به یک قطب اقتصادی فراهم کرده امّا متأسفانه هم‌اکنون این منطقه نیز در فهرست فقیرترین مناطق کشور قرار دارد. مسئله مهم این است که مشکلات این منطقه از داستان نشت نفت به رودخانه سرخون در سالهای اخیر آغاز شده است. در حقیقت مشکل از خط لوله انتقال نفت از خوزستان به اصفهان است که از منطقه میانکوه عبور می‌کند. در سالهای اخیر فرسودگی این لوله‌ها ظاهراً عامل نشت نفت در سرخون بوده است. در نتیجه علاوه بر هدر رفتن منابع نفتی، آب شرب، سلامتی و اشتغال مردم میانکوه را از بین برده است. منطقه‌ای که زمانی قطب فعالیت‌های کشاورزی، دامداری و شیلات بوده هم‌اکنون به دلیل آلودگی نفتی به قطب بیکاری و فقر تبدیل شده است. بسیاری از مردم این منطقه به دلیل این مشکلات ترک دیار خود کرده و حاشیه‌نشین شهرها شده‌اند. از همه تلخ‌تر اینکه آمار معضلاتی چون بیکاری، اعتیاد، طلاق و سقط جنین در این منطقه در سالهای اخیر افزایش چشمگیری داشته است.

کلیک کنید  تأمین جهیزیه در خانواده‌های نیازمند

برخورداری از خدمات اولیه رفاهی، حق عموم مردم در سراسر کشور است. بدون تردید بکارگیری نظرات کارشناسی مسئولان بومی هر منطقه در تدوین برنامه‌های محرومیت‌زدایی، مشکلات موجود در تعیین اولویت خدمات مورد نیاز مردم را برطرف می‌سازد. به امید آن که در آینده‌ای نزدیک شاهد چنین محرومیتی در هیچ نقطه‌ای از کشور نباشیم.

 

 

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

توسط
تومان