تاسوعا ، مرز میان حق و باطل

تاسوعا ، مرز میان حق و باطل

عامه مردم به دلیل سنت مداحان اهل بیت، از دیرباز، روز تاسوعا را به نام حضرت عباس(ع) می‌شناسند. در واقع روز تاسوعا هنوز جنگ آغاز نشده بود و تمام یاران امام از جمله حضرت عباس(ع) نیز در روز عاشورا به شهادت رسیدند. امّا علما و اهل مطالعه می‌دانند تاسوعا در حقیقت آغاز جنگ علنی و مرز میان حق و باطل بود. وقایع این روز هریک در جایگاه خود اهمیت ویژه‌ای دارند. از پیام‌آور شومی به نام شمر بن ذی‌الجوشن و تزلزل یزیدیان تا تشنگی اهل بیت و اثبات برادری ابوالفضل و در نهایت درخواست آخرین فرصت، تنها برای عبادت، هریک بخش مهمی از داستان کربلا را شکل می‌دهند.

جهت ارسال کمک آنلاین کلیک کنید

تاسوعا

ورود شمر به کربلا

پیش از ظهر روز تاسوعا شمر به همراه سپاه بزرگی به کربلا وارد شد. او حامل نامه‌ای از عبیدالله بن زیاد برای عمر سعد بود. در آن نامه عبیدالله از عمر سعد خواسته بود اگر نمی‌تواند از امام حسین(ع) بیعت بگیرد بدون فوت وقت با ایشان وارد جنگ شود و اگر قادر به انجام این کار نیست فرماندهی سپاه را به شمر بسپارد. عمر سعد پس از خواندن نامه شمر را متهم کرد که او سبب برافروختن عمر سعد شده تا او چنین عجولانه دستور قتل امام را صادر نماید. با این وجود از فرماندهی سپاه کناره‌گیری نکرد.

مطالب دیگر را در بلاگ ما بخوانید

امان‌نامه ننگین

گفته می‌شود شمر همان زمان که نزد عبیدالله بود از او خواست تا برای فرزندان ام‌البنین امان‌نامه بنویسد. روایت‌های مختلفی در مورد زمان رسیدن امان‌نامه به کربلا وجود دارد. یکی از آنها این است که در روز تاسوعا شمر شخصاً امان‌نامه را برای فرزندان ام‌البنین آورد. گفته می‌شود وقتی شمر حضرت عباس(ع) را فراخواند ایشان حتّی قصد پاسخگویی به او را نیز نداشتند. ولی امام حسین(ع) فرمودند”گرچه او مردی فاسق است ولی به حرمت خویشاوندی پاسخ او را بدهید.” شمر گفت: “امان‌نامه‌ای آوردم تا اگر دست از یاری حسین بردارید تو و برادرانت را نجات دهم” حضرت عباس(ع) پاسخ داد:”خدا تو را لعنت کند. ما امان‌نامه شما را نمی‌خواهیم. چطور ما در امان باشیم و فرزند دختر رسول خدا در امان نباشد.”

کلیک کنید  فرهنگ‌سازی برای فراگیری علوم قرآنی

فریاد العطش طفلان

از روز هشتم خیمه‌های اهل بیت کاملاً محاصره شد و آب نیز بر ایشان بسته شد. از عصر روز تاسوعا ناله العطش کودکان از گوشه و کنار شنیده می‌شد. در همان روز تاسوعا بود که به فرمان امام، حضرت عباس(ع) به دنبال آب برای کودکان رفتند. آن حضرت با حمله به سربازان محافظ نهر فرات توانستند با مشک‌های پر از آب به سمت خیام بازگردند.

حضرت عباس(ع)

آغاز جنگ

در غروب روز تاسوعا عمر سعد دستور حمله به سمت خیمه‌های امام را صادر کرد. امام حسین (ع) حضرت عباس(ع) را به سمت آنان فرستادند تا قصد خود را از این کار بیان کنند. عمر سعد پیغام عبیدالله را رساند و گفت یا فوراً بیعت یزید را می‌پذیرید یا من مأمور به جنگ با شما هستم. امام حسین (ع) فرمودند:” فقط امشب را به ما فرصت دهید تا به راز و نیاز با خداوند بپردازیم.” در میان سپاه شام ولوله‌ای ایجاد شد. درخواست امام فقط برای یک شب آن هم برای عبادت چیزی نبود که بتوانند رد کنند. پس علیرغم اختلافات داخلی، عمر سعد دستور داد تا فردا به ایشان مهلت داده شود.

شب عاشقان

در پایان روز تاسوعا و در شب عاشورا بود که امام حسین(ع) با یاران خود اتمام حجّت کردند. ایشان با ذکر این نکته که فردا احدی از این سپاه زنده نمی‌ماند بیعت خود را برداشته و فرمودند :”تمامی شما می‌توانید برای سرنوشت خود تصمیم گرفته و اگر می‌خواهید شبانه اینجا را ترک نمایید.” امّا این افراد که هریک به واقع برگزیده بودند بار دیگر با اعلام وفاداری بر امام، از اشتیاق خود برای شهادت در رکاب پسر رسول خدا گفتند.

کلیک کنید  اهدای مواد غذایی در روستای سنگ آتش

پس از آن امام حسین(ع) با همراهی یاران خود تلاش کردند با حفر خندقی در اطراف خیمه‌گاه برای یورش دشمن مانع ایجاد کنند. سپس امام شخصاً بوته‌های خار را از اطراف خیمه‌گاه جمع کردند تا زنان و کودکان در محشر فردا کمتر آسیب ببینند. در نهایت نیز در تمام طول شب تا سحر، زمزمه مناجات مردان خدا لحظه‌ای منقطع نگشت.

همچنین می توانید وارد صفحه همکاری با ما شوید و با ما همکاری کنید و میتوانید کمک های خود را به صورت پرداخت حمایت مالی برای ما ارسال کنید

درس‌های تاسوعا

در وقایع روز تاسوعا و شب عاشورا درس‌های فراوانی نهفته است. این که یاران امام به طرق گوناگون مورد آزمایش قرار می‌گیرند تا تنها خواص و برگزیدگان در چنین قیام جاودانه‌ای حضور داشته باشند. این آزمون حتّی در مورد برادر و علمدار امام نیز صورت می‌گیرد تا دوست و دشمن همه به کرامت و برادری حضرت عباس(ع) اعتراف کنند.

آن سوی ماجرا هم نقش شمر ملعون قابل توجّه است. کسی که در این ماجرا به تأیید عمر سعد آتش ‌بیار معرکه شده است. نباید فراموش کرد که شمر جانباز جنگ صفین است که در آن جنگ در رکاب حضرت علی(ع) جنگیده است. او کسی است که بارها پیاده به حج رفته است. این داستان تأسف‌بار تنها در مورد شمر نیست؛ در سپاه عمر سعد افرادی اینچنین کم نیستند. این درس عبرتی برای تمام تاریخ است که درک ولایت، افضل تمام عبادات است و گرنه عاقبت شوم یزیدیان در کمین همه مسلمانان است.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

توسط
تومان